Kung Mawawala ka na, Salamat...

Hindi ko pinasasalamatan ang iyong pagkawala, kundi ang panahong ginugol mo sa akin. Siguro nga, ang lahat ng bagay ay may hangganan, lahat ay kailangang matapos, walang tumatagal ng panghabangbuhay kundi ang pagbabago.

Marahil ay nagsawa ka na sa ugali ko, o napagtanto mo na hindi pala ako ang taong hinahanap mo. Gayunpaman, nais ko pa ring magpasalamat. Naging makabuluhan ang buhay ko nang dahil sayo. Bumalik ang dating ako at namatay ang pagkatao ko na binago ng pagkasawi. Mawala ka man ngayon, at mawala man ang nararamdaman ko para sayo balang araw, tandaan mo lamang na hinding hindi kita makakalimutan, ikaw nagbigay ng panandaliang ngiti sa mga labing ito.

Hindi lahat ng pamamaalam ay kailangang maging malungkot. Salamat. Salamat...

Kamalasan at Kung Anu-Ano Pa...

Hindi ko alam kung ano ang mayroon sa linggong ito. Paminsan-minsan sa buhay ko, nararanasan ko ang mga ganitong bagay, subalit ang linggong ito ay iba dahil naranasan ko ang lahat ng ito ng sabay-sabay.

1. Pag-ibig - Malabo. Hindi ko alam kung ano ang nangyari. Ang daming planong hindi natupad, pero iniintindi ko. Hindi ko lang masyadong maintindihan kung bakit parang umiiwas sya sa akin. Wala sa mood? O baka may galit? May kailangan ba akong malaman? Ewan ko.

2. Trabaho - Isa pang malaking kalokohan ito. Isa sa mga dating kliyente ko ay binigyan ako ng malaking sakit ng ulo. Matapos ang ilang buwan ng maayos na trabaho, Inilubog ako ng taong ito sa impyerno. Saan ko kukunin ang perang ibabalik ko sayo? At bakit ko kailangang ibalik ang perang pinalitan ko ng matinong pagsisilbi sayo?

3. Pamilya - Nag-away kami ng kapatid ko. Mababaw na dahilan, subalit kahit papaano naman ay naaayos na. Kahit ganon, mayroon pa ring nabuong lamat sa dating masaya naming pagsasamahan. Ang pinsan ko naman, nararamdaman kong umiiwas. Hindi ko rin alam kung bakit, pero mayroon akong ideya.

4. Sasakyan - Pagkatapos ng ilang oras na paggagawa, hindi pa rin umandar.

Ano nga ba ang nangyayari sa akin?

Thank You

A few months ago, I was set in complete darkness. After a relationship that has gone sour that it has to be ended, I had the idea that relationships are not worth my time, and that nothing lasts forever; just the same as the material things that we have. Though they offer lifetime warranties for some, a lot of them just won't last that long.

And then you came. I was trying to remember the time when I first saw you standing there. I never really got to talk to you before but you somehow made my days less-intolerable back then.

I can vaguely remember our first conversation, and though we weren't really talking about something sweet, you managed to catch my attention. The mysterious girl that didn't even know me was right in front of me, and I was trying to help you figure something out.

As we got to know each other, things became special, and I am really thankful that I was given the opportunity of meeting and getting close to you. I am hoping that someday, things will get better between us. There is a lot going on, but I am doing my share to make sure that everything will run smooth really soon.

I am not looking for someone that will last long, I am looking for someone that will stay; and I want it to be you.

Disoriented

Disoriented. The word best describes how I am feeling right now. After a few weeks, a lot of things have changed. Even I got surprised of how things turned out. In a short span of time, I took a leap from being a stranger to someone close.

I don't usually give meaning to friendly gestures, but I know that there is more than that going on. Friends go out, but they don't get intimate. As people say, you don't know what's going to happen, it just happens. Things were a bit surprising and quite frankly, I am happy about it. I never realized that you'd feel something for me. I wasn't special, I was no different, but you see things on a different point of view.

I want to confirm, but I don't want to complicate things, not now that you have your own priorities. I want everything to happen when you are ready, when both of us have settled all of our own issues. I am willing to wait until that day comes, until the day that you can say yes.

But, no matter how good things turned out to be, there is a bad side to everything. I am caught between a fine line of love and friendship. I can't lose a friend, and I can't lose you.

Heck, I can help people figure out their own problems, but I can't solve my own. No matter how good conversations turn out, I know that there's a gap;  a small crack that will eventually break down if not given attention, and I want to fix this. I am doing my best, but I wish that you can hold on for just a bit longer. As for me, I will be waiting until the day comes that everything is alright, and I can be with you forever.

Ang Pag-Ibig Sa Aking Pananaw

Marahil, minsan ay naramdaman mo nang magmahal. Ito ang isa sa pinakamalalaking hiwaga ng buhay. Maging ito man ay yung katabi mo noon sa canteen noong Grade 1 ka, yung substitute teacher noong 2nd year high school ka, o yung uber hot prof noong college ka, naniniwala ako na minsan sa buhay mo ay naramdaman mo na ito.

Naisip kong magpost sa blog na ito upang bigyang sagot ang isa sa mga pinakamalaking misteryo ng buhay; ang pag-ibig. Isinulat ko ito hindi upang baliktarin ang pananaw ng ibang tao, subalit upang ipaliwanag ang salitang ito sa paraang nalalaman ko.

Ano nga ba ang klase ng mga taong nagmamahal?

Ang Choosy - Ito ay ang 70% ng lahat ng taong nabubuhay. Sila ay may nakita sa isang tao kaya nila nasabing mahal nila ito. Madalas, ito ay pisikal na atraksyon, at ang mga pag-ibig na ganito ay tumatagal hanggang makahanap sila ng iba.

Ang Desperado/Desperada - Ito naman ang mga taong madalas ay nasa 30 gulang pataas. Dahil sa tagal nilang nabubuhay at wala pa silang asawa, handa silang pikutin ang kung sinuman, maging ang magtataho na dumadaan sa umaga upang maglako ng mainit na taho. Morning glory kumabaga.

Ang Martir - Ang mga taong ito ay nagmamahal nang walang hinihinging kapalit. Madalas, ang mga taong ito ay nakukulong sa friendzone. Nakikipagdate, kumakain ng isaw sa labas, nanonood ng sine, at nanonood ng sine kasama ang kanilang iniibig na ang turing sa kanila ay kaibigan lamang. Note: Ang mga taong nasa friendzone ay iba sa girlfriend o boyfriend, ang mga taong ganito ay minamahal ng kanilang kapareha biglang kapatid, kaibigan, o paboritong alagang aso --- walang sekswal na atraksyon.

Ang Sakim - Ang grupong ito ay maaari nating sabihing kabilang sa mga taong choosy. Ang kanilang pagmamahal ay para sa pangsariling kapakanan lamang. Karamihan sa kanila ay mga manyak na walang ibang ninanais kundi rumesponde sa tawag ng laman. Hindi nila kayang bigyang halaga ang nararamdaman ng kanilang kapareha, at kalaunan ay mawawala kapag nakahanap ng iba.

Ang malaking tanong, nakakabuti nga ba ang pagmamahal?

Positibo - Ang pagmamahal ay magbibigay sa iyo ng inspirasyon upang pagbutihin ang iyong mga ginagawa sa buhay. Maging ito man ay trabaho, pag-aaral, o kahit sa paglalaro ng basketball. Maraming tao ang ginawang inspirasyon ang pagmamahal, maging ito ay sa kanilang pamilya, kaibigan, o sa kanilang kapareha upang maabot ang kanilang mga pangarap sa buhay, at sila ay hindi nabigo.

Negatibo - Mayroong mga taong praning pagdating sa pag-ibig. Marahil ay hindi na bago ang mga taong biglaang magtetext ng kung anu-ano sa mga ex nila tuwing inaabot ng alas-dos ng madaling araw sa inuman. Sa aking pananaw, ito ay hindi gawain ng isang lasing, kundi ng isang taong nakahanap ng lakas ng loob gamit ang alkohol. Ang isang lasing ay walang magagawa kundi ang sumuka at matulog pagkatapos ng mahabang inuman. Sa tagal kong umiinom ng alak ay alam ko na ang mga bagay na yan.

Mayroon ding mga taong sinisira ng pagmamahal. Marami sa atin ang nakagawa ng mga bagay na hindi dapat dahil sa pagmamahal. Mayroong mga pamilyang nasira, may mga pagkakaibigan na nawala, at mga taong tuluyang nawala sa tamang landas ng dahil sa kanilang nararamdaman.

Siguro nga ay marami pang mga bagay ang hindi ko nasagot dito, ang misteryong ito ay patuloy na iikot sa ating mundo at sa buhay ng tao...

Ang Solusyon sa Reklamo - Kumilos Ka!

Marami sa atin ang talagang hirap sa buhay at naghihikahos. Kulang ang maliit na kita upang tustusan ang gastusin sa bahay, pag-aaral ng mga anak, o ang paglilibang paminsan-minsan. Malaking porsyento ng ating mga kababayan ang hindi nakapag-aral at walang trabaho. Karamihan sa atin ay sinisisi ang gobyerno sa kung anumang kahirapa na kanilang pinagdadaanan.

May nagawa na nga ba tayo?

Marahil, minsan sa buhay mo ay dumaan ang panahon na naisip mo ang bagay na ito. Kung minsan, mahilig tayong magreklamo, sinisisi natin ang gobyerno na inilagay natin sa taas upang pamahalaan tayo. Subalit may nagawa ka na ba upang baguhin ang buhay mo? May nagawa ka na ba upang masabi mo na totoong walang ginagawa ang mga taong ito? Kung isa ka sa mga taong nanonood lamang ng balita, umiinom sa gabi kasama ng barkada at walang planong maghanap ng trabaho dahil hinihintay mong matupad ang mga pangakong ito, ang kawalan mo ng kinabukasan ay dahil din sayo. Huwag mong sisihin ang mahirap na magulang mo, ang walang kwentang gobyerno, o ang guro mo na walang naiturong mabuting asal sa iyo. Karamihan sa mga taong nasa paligid mo ay pinagdaanan din ito, ngunit hindi sila nagrereklamo gaya ng ginagawa mo.

Gumising ka!

Oo, tama. Gumising ka. Hindi sa lahat ng oras ay maghahanap ka ng sisisihin sa kahirapan mo sa buhay. Maraming tao ang umangat gamit lamang ang sipag at tiyaga. Hindi lahat ng tao ay kinailangan ng perang puhunan upang maabot ang mga pangarap nila sa buhay, mangilan-ngilan ay nagsikap upang akyatin ang hagdan ng kahirapan patungo sa pag-asenso. Kung nagawa nila ito, malamang ikaw rin, kaya mo.

Pangarap Nga Lang Ba Kita?

Tuwing nadidinig ko ang awiting ito ay naaalala kita. Noon, hindi ko lubos akalain na magkakaroon ako ng pagkakataon upang makausap ka, hindi sumayad sa isip ko na maaari akong mapalapit sa iyo.

Ang tanging iniisip ko noon, malabong pansinin mo ang isang katulad ko. Hindi ako espesyal, hindi nalalayo ang ugali sa ibang kalalakihan, at lalong hindi rin naman ako kagwapuhan. 

Sino ba naman ako para mangarap? Sino ba naman ako para isipin na maaaring mapalapit sa iyo ang isang katulad ko? 

Hindi nagtagal ay nagkaroon ako ng pagkakataon para magkaroon tayo ng komunikasyon. Salamat sa teknolohiya, mas nakilala kita at mas nakilala mo ako. Hindi ko inakala na malayo ka pala sa iniisip ko. Karamihan sa mga interes mo ay gusto ko rin at napapatawa ka ng mga biro ko. Siguro nga, kahit papaano ay may espesyal sa akin. Nagkaroon ako ng kaunting pag-asa, pag-asa na balang araw ay magkakaroon ako ng puwang sa puso mo.

Lahat ng usapan, tawanan, at mga sikreto; ito ang mga bagay na hindi ko malilimutan. Hindi ko lubos akalain na magtitiwala ka sa akin, at hindi ko rin naisip noon na maaari rin pala tayong magkalapit. Sa ngayon, ayokong bigyan ng kahulugan ang kung anumang namamagitan sa atin, masaya lamang ako sa mga bagay-bagay. Marami ring mga balakid, pero alam kong balang araw ay mawawala ang mga ito.

Mahirap man ang sitwasyon, maghihintay ako. Hihintayin ko ang araw na mawala ang lahat ng nakaharang sa pagitan natin, buong loob kong haharapin ang lahat ng pagsubok na ibibigay ng tadhana sa akin. Maging akin ka man o hindi, nais ko lamang na maipakita sa iyo na mahalaga ka sa akin.

Kung noon ay pinapangarap lang kita, ngayon kaya?