Tuwing nadidinig ko ang awiting ito ay naaalala kita. Noon, hindi ko lubos akalain na magkakaroon ako ng pagkakataon upang makausap ka, hindi sumayad sa isip ko na maaari akong mapalapit sa iyo.
Ang tanging iniisip ko noon, malabong pansinin mo ang isang katulad ko. Hindi ako espesyal, hindi nalalayo ang ugali sa ibang kalalakihan, at lalong hindi rin naman ako kagwapuhan.
Sino ba naman ako para mangarap? Sino ba naman ako para isipin na maaaring mapalapit sa iyo ang isang katulad ko?
Hindi nagtagal ay nagkaroon ako ng pagkakataon para magkaroon tayo ng komunikasyon. Salamat sa teknolohiya, mas nakilala kita at mas nakilala mo ako. Hindi ko inakala na malayo ka pala sa iniisip ko. Karamihan sa mga interes mo ay gusto ko rin at napapatawa ka ng mga biro ko. Siguro nga, kahit papaano ay may espesyal sa akin. Nagkaroon ako ng kaunting pag-asa, pag-asa na balang araw ay magkakaroon ako ng puwang sa puso mo.
Lahat ng usapan, tawanan, at mga sikreto; ito ang mga bagay na hindi ko malilimutan. Hindi ko lubos akalain na magtitiwala ka sa akin, at hindi ko rin naisip noon na maaari rin pala tayong magkalapit. Sa ngayon, ayokong bigyan ng kahulugan ang kung anumang namamagitan sa atin, masaya lamang ako sa mga bagay-bagay. Marami ring mga balakid, pero alam kong balang araw ay mawawala ang mga ito.
Mahirap man ang sitwasyon, maghihintay ako. Hihintayin ko ang araw na mawala ang lahat ng nakaharang sa pagitan natin, buong loob kong haharapin ang lahat ng pagsubok na ibibigay ng tadhana sa akin. Maging akin ka man o hindi, nais ko lamang na maipakita sa iyo na mahalaga ka sa akin.
Kung noon ay pinapangarap lang kita, ngayon kaya?
No comments:
Post a Comment